Ο καθένας μπορεί να του προσάψει για αυτά που έχει κάνει, ή για εκείνα που φαντάζονται πως έχει κάνει. Άλλωστε αν και δραστηριοποιείται επιχειρηματικά και στον χώρο των Media, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που να έχει παράπονο για την κριτική που του ασκείται. Σε σημείο υπερβολής, έως και στόχευσης.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν φοβάται να «λερωθεί» η εικόνα του, όταν αισθανθεί πως αδικείται, ή έστω του στερούν κάτι που δικαιούται. Σε μια εποχή επικοινωνιακής λαίλαπας σε Media και social media – ειδικά από άτομα που διατυμπανίζουν πως δεν έχουν σχέση με όλα αυτά – θέλει αντοχή ένας επιχειρηματίας να μην κοιτά την δημόσια εικόνα του, βάζοντας μπροστά την ομάδα του.

Σε άλλες περιπτώσεις θα λέγαμε «εταιρεία του», όμως στην προκειμένη είναι οπαδικό, είναι η κληρονομιά που θέλει να τιμά, οι αρχές και οι αξίες που του έμαθαν να ακολουθεί. Γι’ αυτό και ο Γιαννακόπουλος είναι διαφορετικό είδος ιδιοκτήτη. Ένα κράμα σύγχρονου επιχειρηματία με παλιάς κοπής Έλληνα παράγοντα που υπεραγαπά την ομάδα του. Αυτά που δύσκολα συναντάς σε «πακέτο» στην εποχή μας.

Η σεζόν για τον Παναθηναϊκό δεν πηγαίνει καλά. Ακόμη και μετά τη νίκη με τον Ερυθρό Αστέρα, οι «πράσινοι» συζητούν για «κλείδωμα» δεκάδας, προσπάθεια εξάδας. Με τα δεδομένα της ομάδας, οτιδήποτε κάτω απ’ το 1, φαντάζει μη συμβατό και αποτυχημένο.

Στα σκούρα και στα κρίσιμα, βλέπουμε μια ξεχωριστή ενεργοποίηση του ιδιοκτήτη του «τριφυλλιού». Το διαπιστώνει κανείς σε κάθε τομέα. Ειδικά στη δύσκολη περίοδο, καθώς σε αυτή χρειάζεται περισσότερο. Οι χαρές και οι νίκες, έχουν πολλούς πατεράδες. Οι δυσκολίες και οι στιγμές που απαιτούν δράση, χρειάζονται ηγέτες. Διοικητικούς, πέρα από αγωνιστικούς.

Έχει πάει και μίλησε στην ομάδα σε ήρεμους τόνους. Δοκίμασε να τους βγάλει νεύρο με έντονη αντίδραση στα social media. Δημόσια τα έχει βάλει με όλους, τονίζοντας διαρκώς την πίστη του στις δυνάμεις και την προσωπικότητά τους.

Πήγε και έφερε τον MVP του περασμένου Final-4, δίνοντας συμβόλαιο 10 εκατ. για 2,5 χρόνια. Σε μια ομάδα που φαινόταν να έχει τεράστιες δυσκολίες. Μόλις ήρθαν νέα «χαστούκια» αποτελεσμάτων, πηγαίνει σε προπονήσεις, στις αναμετρήσεις, μέχρι που κατεβαίνει απ’ τη σουίτα του και γίνεται ο πιο παθιασμένος οπαδός. Τινάζεται, φωνάζει, χειροκροτεί, εμψυχώνει, σε στιγμή που το ματς μοιάζει να χάνεται. Τελικά το νικά η ομάδα με αυτόν δίπλα.

Η «τρέλα» που έχει κάνει τους διοικητικούς ηγέτες του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ, να ξεχωρίζουν. Να αποτελούν παράδειγμα. Ξοδεύουν, μοχθούν, προσπαθούν όταν όλα μοιάζουν δύσκολα έως χαμένα. Εξελίσσουν, ανοίγουν δρόμους, προσφέρουν στην ομάδα τους τα κορυφαία εχέγγυα. Από συμβόλαια μέχρι εγκαταστάσεις.

Αυτό χρειάζεται να έχει το «τριφύλλι» από εδώ και πέρα. Αυτή τη… Γιαννακοπουλική «τρέλα». Στην οποία περιλαμβάνεται η αγάπη, η άρνηση αποδοχής της αποτυχίας, η διαρκής προσπάθεια, το πείσμα, ο Παναθηναϊκός ο ίδιος.

Σε περίπτωση που το κάνουν οι «πράσινοι» και ακολουθήσουν το mindset του ιδιοκτήτη τους, ακόμη και το πλεονέκτημα έδρας μπορεί να είναι ανοιχτό…