Καμιά φορά το ποδόσφαιρο δεν σε αφήνει να επιλέξεις αφήγημα. Σου το επιβάλλει.

Η αποβολή του Ερνάντεθ στο 17’ του ντέρμπι με την ΑΕΚ ήταν μία τέτοια στιγμή. Εκεί που το πλάνο του Μπενίτεθ έμοιαζε χαραγμένο σε σταθερές, ήρθε η πραγματικότητα να το γκρεμίσει και να τον αναγκάσει να προσαρμοστεί.

Ο Ισπανός δεν έκανε την προφανή κίνηση. Δεν “θυσίασε” έναν μεσοεπιθετικό για να κλείσει την άμυνα με τρίτο στόπερ. Επέλεξε να συνεχίσει με τετράδα πίσω. Προς γενική έκπληξη, το σχέδιο επιβίωσε. Ο Παναθηναϊκός δεν διαλύθηκε. Αντίθετα, έδειξε συνοχή, ένταση, πνεύμα ομάδας που καταλάβαινε τη συνθήκη.

Ο Λαφόν έκανε εμφάνιση υψηλού επιπέδου, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι γύρω του λειτούργησε ένα σύνολο που έπαιζε με καθαρή σκέψη. Ταμπόρδα, Αντίνο και Τετέι έτρεξαν, πίεσα, έσβησαν χώρους, όχι επειδή είναι αυτός ο φυσικός τους ρόλος, αλλά διότι το ματς το απαιτούσε. Κάπου εδώ αρχίζει η πιο ενδιαφέρουσα ανάγνωση.

Ο Μπενίτεθ, που μέχρι τώρα είχε “χρεωθεί” την εμμονή σε ένα πιο συντηρητικό σχήμα, είδε αναγκαστικά ότι η τετράδα στην άμυνα δεν είναι ταμπού. Είναι επιλογή. Μάλιστα λειτουργική, ειδικά στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Διότι επιτρέπει έναν παραπάνω ποδοσφαιριστή στον άξονα, περισσότερη δημιουργία, περισσότερη ισορροπία… Το ματς με την ΑΕΚ δεν του έδωσε μόνο έναν βαθμό. Του έδωσε και υλικό για συζήτηση. Για το αν τελικά ο Παναθηναϊκός μπορεί να παίξει πιο “ελεύθερα”, πιο τολμηρά, χωρίς ν’ αλλάζει συνεχώς δομικά στοιχεία στο όνομα της ασφάλειας.

Η αλήθεια είναι όπως η ομάδα έδειξε κάτι απλό: προσαρμόζεται.