Ο Γιάκομπ Νέεστρουπ ετοιμάζεται να βάλει τα «πράσινα», αλλά αυτό που μπορεί να υποσχεθεί είναι σκληρή δουλειά και όχι «μαγικά κόλπα».

Είναι μια πραγματικότητα πως όποιος προπονητής κι αν ερχόταν φέτος στον Παναθηναϊκό, θέλει – δεν θέλει, θα φορτωθεί στην πλάτη του έναν ποδοσφαιρικό «σταυρό του μαρτυρίου»: τα 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, τις κακές προπονητικές επιλογές του παρελθόντος, τις λανθασμένες επιλογές παικτών, τις αποτυχίες, τις αστοχίες, τη γκρίνια και την εσωστρέφεια. Θα τα φορτωθεί όλα αυτά, διότι με έναν τρόπο θα τα «κληρονομήσει», μαζί με την ανάγκη ολόκληρου του οργανισμού για αποτελέσματα «εδώ και τώρα», για πρωταθλητισμό, για Ευρώπη.

Μαζί με όλα αυτά, όποιος προπονητής κι αν ερχόταν, γνωρίζει ότι ο ελληνικός σύλλογος δεν φημίζεται για την υπομονή του, για τη στήριξη στους προπονητές, για τον χρόνο που τους δίνει να ξεδιπλώσουν τις ιδέες τους και να τις εμφανίσουν στο χορτάρι. Από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και μετά, έχουν έρθει και έχουν φύγει ως αποτυχημένοι ο Τερίμ, ο Αλόνσο, ο Βιτόρια, ο Μπενίτεθ (δεν βάζω τον Κόντη στη λίστα αυτή, διότι ο καλός Έλληνας προπονητής ανταποκρίθηκε όποτε του ζητήθηκε να βοηθήσει την κατάσταση). Κι όποιος προπονητής και να ερχόταν, θα παρατηρούσε ότι οι προκάτοχοί του ήταν «για όλα τα γούστα»: και μεγάλα ονόματα και «ντίβες» και φιλόδοξοι νεαροί χωρίς πολλές παραστάσεις και προπονητές που έκαναν πράγματα στη χώρα όπου εργάστηκαν. Αν δε, ο επόμενος προπονητής έκανε ένα flash-back στα χρόνια πριν τον Γιοβάνοβιτς, τότε θα είχε υλικό να μελετήσει για έναν μήνα: από Πογιάτος και Φάμπρι, μέχρι Μπόλονι, Δώνη και Ουζουνίδη, θα έψαχνε να βρει κάτι κοινό που να τους συνδέει όλους εκείνους, μια ποδοσφαιρική λογική, μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και δεν θα τα κατάφερνε.

Ο Νίστρουπ πρέπει να εστιάσει στο σήμερα

Ο επόμενος προπονητής είναι ο Γιάκομπ Νίστρουπ. Προφανώς γνωρίζει πολλά από όσα έχουν γίνει και δεν έχουν γίνει, έχει ρωτήσει γιατί η ομάδα έχει αποτύχει να πάρει πρωτάθλημα τόσα χρόνια με κάθε πιθανό και απίθανό τρόπο, ποιο είναι το ρόστερ, ποιες απαιτήσεις υπάρχουν, πόσο είναι το διαθέσιμο μεταγραφικό μπάτζετ. Και για να πάρει την απόφαση να ενώσει την τύχη του με αυτήν του Παναθηναϊκού, σημαίνει ότι έχει γερό στομάχι, φιλοδοξία και πίστη στον εαυτό του – όλα χαρακτηριστικά της νεαρής του ηλικίας, μόλις 39 ετών. Διότι όταν επιλέγεις έναν νέο άνθρωπο για τον πάγκο, μπορεί να χάνεις σε εμπειρίες και παραστάσεις αλλά κερδίζεις σε αντοχές και όνειρα. Διότι ο 39χρονος θέλει να φτιάξει το όνομά του περισσότερο απ’ ό,τι θέλει να «φτιάξει» τον τραπεζικό του λογαριασμό.

Ο Νίστρουπ λοιπόν πρέπει να «ξεχάσει» ό,τι έχει διαβάσει και ό,τι έχει ακούσει για τους προκατόχους του και να θέσει τους δικούς του κανόνες. Παράλληλα όμως, πρέπει να βρει έναν τρόπο να αξιοποιήσει τους παίκτες που βρήκε, οι οποίοι δουλεύτηκαν (ή δεν δουλεύτηκαν) από τους προκατόχους του, να αξιολογήσει ένα υλικό που κινδύνευσε για μια ακόμα φορά να απαξιωθεί και να εντοπίσει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ποιοι «κάνουν», ποιοι «δεν κάνουν», ποιοι πρέπει να φύγουν και ποιοι πρέπει να έρθουν. Κι όσο κι αν έχει μελετήσει dvd και έχει συζητήσει με ανθρώπους από τον Παναθηναϊκό, αν δεν δει με τα μάτια του, αν δεν τους βάλει να παίξουν κι αν δεν καταλάβει αν κατανοούν ή όχι αυτά που τους ζητάει να κάνουν, δεν μπορεί να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα.

Μαγικά κόλπα δεν υπάρχουν στο ποδόσφαιρο

Όποιες κι αν είναι οι ανάγκες και οι απαιτήσεις του οργανισμού του Παναθηναϊκού, πρέπει άπαντες να συνειδητοποιήσουν ότι προσλαμβάνεται ένας προπονητής και όχι ένας «θαυματοποιός». Ένας καινούργιος προπονητής που δικαιούται πίστωση χρόνου, ακόμα κι αν ο σύλλογος νιώθει ότι δεν έχει χρόνο να του «χαρίσει». Που θα κάνει και λάθη, που θα ψαχτεί, που θα μάθει μέσα από τις αστοχίες του, που θα προσπαθεί να διορθώσει επιλογές 11άδας μέσα από το κοουτσάρισμα κατά τη διάρκεια των αγώνων, που μπορεί να «αδικήσει» παίκτες μέχρι να τους μάθει και να τον μάθουν. Όλα αυτά δηλαδή που συμβαίνουν συνήθως σε μια «κανονική ομάδα». Το ότι ο Παναθηναϊκός όμως δεν γνωρίζει από «κανονικότητα» τα τελευταία χρόνια, μπορεί να σημαίνει ότι τα –όποια– λάθη κάνει, οι –όποιες– κακές του επιλογές, αστοχίες ή κρίσεις, μπορεί να αρκούν για να αρχίσουν κάποιοι να κάνουν λόγο για «μια ακόμα αποτυχημένη επιλογή», για «Δανό μυρωδιά» και «τι είναι αυτός που φέραμε πάλι».

Αν η ομάδα, από τον ιδιοκτήτη μέχρι τους παίκτες, πιστέψουν σε αυτόν και τον στηρίξουν έμπρακτα στους κραδασμούς και τις δονήσεις που μοιραία θα υπάρξουν κι αν ο ίδιος «βοηθήσει» με ένα ξεκάθαρο πρότζεκτ που θα μπορεί να το καταλάβει και ο πιο αδαής, τότε ο Νίστρουπ θα έχει τη δυνατότητα να κάνει τη δουλειά του, αυτήν που ο Παναθηναϊκός είδε και εκτίμησε από τη θητεία του στην Κοπεγχάγη. Αν για μια ακόμα φορά επικρατήσει η βιασύνη, οι άναρθρες κραυγές και οι «Κασάνδρες», τότε ο Νίστρουπ θα γίνει ένας ακόμα προπονητής που έφυγε πρόωρα με μια καλή αποζημίωση στην τσέπη, «καμένος» από μια ομάδα εθισμένη στην αυτοκαταστροφή.