Ο Παναθηναϊκός φτάνει στους τελικούς για να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται από αυτή την καταστροφική σεζόν.

Μα θα πει κανείς «καλά, αν πάρει το πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας και ολοκληρώσει το νταμπλ, θα έχει αποτύχει;». Ναι, είναι η απάντηση! Παραδόξως για πολλούς, αλλά ναι. Γιατί ο μεγάλος στόχος της σεζόν ήταν η Ευρωλίγκα και στη μεγάλη εικόνα, για κάτι που κρίνεται όχι στο μάξιμουμ δεκαήμερο των τελικών ή στον τελικό του Κυπέλλου, αλλά σε βάθος 7-8 μηνών, οι «πράσινοι» δεν έριξαν απλώς τον πήχη που μοιραία είχε τοποθετηθεί πολύ ψηλά, αλλά πέρασαν πολύ κάτω από αυτόν.

Οι αποφάσεις για την επόμενη μέρα (πρέπει να) έχουν ήδη ληφθεί και δεν (πρέπει να) επηρεαστούν από την έκβαση των τελικών. Θα ήταν εγκληματικό για τους «πράσινους» να «βαφτιστούν» οι τελικοί ένα ακόμη… turning point. Ο κόσμος «μπούχτισε» από δαύτα, περιμένοντας όλη τη σεζόν κάτι, μια νίκη, μια μεταγραφή, μια επιστροφή, για να αντιστρέψει την πορεία της ομάδας που έδειχνε να πηγαίνει από τις πρώτες εβδομάδες στα βράχια. Πότε ήταν η επιστροφή του Λεσόρ, πότε η μεταγραφή του Χέιζ-Ντέιβις, πότε η προσωπικότητα των παικτών που θα «μιλούσε» στα playoffs, αλλά… ποτέ δεν υπήρξε πραγματική αγωνιστική βελτίωση πέρα από κάποιες πρόσκαιρες αναλαμπές, με τελευταίες τις δύο νίκες στη Βαλένθια.

Ο Εργκίν Αταμάν χάρισε την Ευρωλίγκα, ένα πρωτάθλημα με reverse sweep και δύο Κύπελλα, πρόσφερε αναμφισβήτητα, αλλά ακόμη και μια ανέλπιστη (με βάση την εικόνα της ομάδας και τη γλώσσα σώματος όλων) κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν πρέπει να αποτελέσει κριτήριο για το μέλλον του. Ο κύκλος του έχει κλείσει, η επαφή με τους παίκτες έχει χαθεί, η εμπιστοσύνη της πλειονότητας του κόσμου έχει αρθεί και τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να αποκαταστήσει ένα πρωτάθλημα.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει ο Παναθηναϊκός στους τελικούς δεν είναι να… χάσει το πρωτάθλημα. Άλλωστε 40 έχει από αυτά στην κατοχή του. Ούτε καν να το χάσει με «σκούπα» ή με βαριές ήττες από μια ομάδα που υπερέχει αγωνιστικά, ψυχολογικά και έχει και το πλεονέκτημα έδρας. Η μεγαλύτερη παγίδα για τους «πράσινους» είναι να απαξιωθούν όλοι στην ομάδα. Το έκανε ήδη ο Αταμάν με τη διαχείριση που έκανε στο δυναμικό του, δεν πρέπει να το κάνει και ο κόσμος. Ήδη, έχετε δει και εσείς, στα ανθρωποφάγα social media να αποκαλείται ο Χέιζ-Ντέιβις «Ευτύχης Μπλέτσας», ο Γκραντ πλέον «γέρος», ο Όσμαν «λίγος για τα μεγάλα ματς», ο Ναν «παρτάκιας και αδιάφορος» και άλλα τέτοια. Ο κόσμος ξεχνά, ωστόσο, πως μια κακή ομάδα -όπως ο φετινός Παναθηναϊκός- κάνει τους παίκτες της να παρουσιάζονται πολύ χειρότεροι από το πραγματικό τους επίπεδο και αντίστοιχα μια καλή ομάδα απογειώνει τα στελέχη της αναδεικνύοντας τις αρετές τους και μακιγιάροντας τις αδυναμίες τους.

Ο Παναθηναϊκός ασφαλώς και θα χρειαστεί προσθαφαιρέσεις και φρεσκάρισμα στο ρόστερ, από θέσεις που δεν έχει αμυντική ισορροπία όπως στα γκαρντ, μέχρι το «5» όπου έμεινε πρακτικά… γυμνός με τις τραγικές επιλογές που έγιναν σε όλη τη σεζόν. Όμως πέρα και πάνω από πρόσωπα, χρειάζεται κατεύθυνση, την οποία μπορεί να του δώσει μόνο ένας καλός προπονητής. Κάποιος που ακόμη και με αυτό το δομικά προβληματικό ρόστερ θα μπορούσε να παρουσιάσει πολύ καλύτερα αποτελέσματα από τον Αταμάν, ο οποίος -σε αντίθεση με την πρώτη του σεζόν- απέτυχε παταγωδώς φέτος να το… βρει αγωνιστικά, τακτικά ή ψυχολογικά.

Η κατσάδα του Γιαννακόπουλου στην προπόνηση της Δευτέρας μπορεί να αφυπνίσει κάποιους ξενερωμένους με την έκβαση της σεζόν και την αντιμετώπιση του προπονητή τους παίκτες, αλλά -μην αυταπατάσθε- δεν πρόκειται να μεταμορφώσει ολοκληρωτικά και σε διάρκεια μια προβληματική ομάδα. Αυτό μπορεί να το κάνει ένας προπονητής που θα εμπνεύσει τους πάντες, από τους παίκτες, μέχρι τη διοίκηση και τους φιλάθλους.