Το «γαϊτανάκι» της απίστευτης κακοδαιμονίας του Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια και τα… καταραμένα «κρακ» στους χιαστούς.

Είναι αυτός ο «καταραμένος» ήχος που κανείς ποδοσφαιριστής δεν θέλει να ακούσει ποτέ… Αυτό το «κρακ», που «σκίζει» την ψυχή όταν συμβεί το μοιραίο, που μένει σαν «αποτύπωμα» στο μυαλό και στ’ αυτιά, και «πονάει» περισσότερο κι απ’ τον ίδιο τον… πόνο.

Η ρήξη χιαστού -μαζί με τη ρήξη Αχίλλειου τένοντα– είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί και να νιώσει ένας ποδοσφαιριστής. Αυτό που απεύχεται κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο για μία προπόνηση ή για έναν αγώνα. Αυτό το «…να μην “κολλήσει” Θεέ μου το πόδι μου κάτω και να βγω για άλλη μία φορά γερός από τον αγωνιστικό χώρο», που ψελλίζει πατώντας το χορτάρι.

Κι αυτό που έχει «πληγώσει» τον Παναθηναϊκό περισσότερο από κάθε άλλο τραυματισμό τα τελευταία χρόνια. Σαν ένα «μαύρο σύννεφο» που υπάρχει μόνιμα πάνω απ’ το «Γ. Καλαφάτης» εδώ και μία τετραετία, με την γκαντεμιά και την κακοδαιμονία, να αφήνουν πίσω τους κάθε χρόνο κι από ένα μεγάλο «σημάδι». Αν δε προσθέσουμε και άλλους σοβαρούς τραυματισμούς όπως το ράγισμα στον αστράγαλο συν οστικό οίδημα του Έρικ Πάλμερ-Μπράουν (14 μήνες εκτός), το σύνδρομο κοιλιακών/προσαγωγών του Δημήτρη Κουρμπέλη (14 μήνες) κι ο περσινός, διπλός τραυματισμός του Σίριλ Ντέσερς (οστικό οίδημα και αποκόλληση τένοντα στον ορθό μηριαίο μυ), η… λίστα ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.

Τελευταίο «θύμα» αυτής της άνευ προηγουμένου γκίνιας του «τριφυλλιού» με τους χιαστούς ήταν ο Ίνγκι Ίνγκασον, ο οποίος σε μία ανύποπτη φάση, προς το φινάλε του φιλικού της Τετάρτης (15/7) με τη Ραπίντ στη Βιέννη υπέστη τη μεγάλη «ζημιά».