Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε την προετοιμασία του νωρίτερα απ’ όλους, έκλεισε έγκαιρα το μεγαλύτερο μέρος των μεταγραφικών του αναζητήσεων, από έναν προπονητή που δεν άργησε να έρθει κι έναν τεχνικό διευθυντή που δεν έχασε στιγμή.

Αντιμετώπισε τις δυσκολίες της αγοράς με ψυχραιμία, πλήρωσε αξίες και όχι υπεραξίες, είχε plan-A και plan-B στα ονόματα που «κύκλωσε», πήρε τα μίνιμουμ ρίσκα – ουσιαστικά μόνο με τον δανεισμό του Κρίστιανσεν, όπου έχει βάλει ένα σωρό δικλείδες ασφαλείας – και άφησε ένα, το πολύ δυο «κομμάτια» για πιο μετά: το «οκτάρι» σίγουρα, ίσως και ένα εξτρέμ, ανάλογα με την αξιολόγηση του Νίστρουπ για τον Πελίστρι.

Ακόμα και στη βαρβάτη ατυχία με τον σοβαρό τραυματισμό του Ίνγκασον, η ομάδα έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά αποκτώντας άμεσα τον Φαν Ντρόγκελεν – γενικά, δεν μπορεί κανείς να της προσάψει τίποτα: όλα μοιάζουν να έγιναν σωστά, «τεχνοκρατικά», επαγγελματικά και έγκαιρα.

Intime LiveΚαι κάπου εδώ τελειώνει το «επί χάρτου» και αρχίζει το «επί χόρτου», διότι όσο καλά κι αν έχεις σχεδιάσει τα πάντα στο τετράδιό σου, έρχεται η αγωνιστική πραγματικότητα να σε επιβραβεύσει ή να σε τιμωρήσει.

Να ανταμείψει τον καλό σου σχεδιασμό ή να σου δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο. Μόνο που ο Νίστρουπ, δεν δείχνει άνθρωπος που αφήνει πράγματα στην τύχη, τη συγκυρία ή σε εξωγενείς παράγοντες – θέλει ο ίδιος και οι παίκτες του να ορίζουν τη μοίρα τους.

Έτσι λειτουργεί ένας προπονητής που θέλει η ομάδα του να έχει τον απόλυτο έλεγχο της πλειοψηφίας των αγώνων του, την κατοχή της μπάλας, την παραγωγή ποδοσφαίρου.

Αν τοποθετείς τους παίκτες σου πίσω από τη μπάλα και τους ζητάς να κλέψουν και να τρέξουν, τότε δίνεις στον αντίπαλο τη δυνατότητα να «κάνει τα δικά του», να ψάξει τρόπο να σε ανοίξει, να σου κάνει φάσεις, να σου βάλει γκολ.

Και η κατάσταση, σε μεγάλο βαθμό, δεν είναι στα δικά σου χέρια. Αν όμως επιλέγεις να έχεις εσύ την κατοχή της μπάλας, την κυκλοφορία, τη δημιουργία και πιέζεις για άμεση ανάκτηση κάθε φορά που ο αντίπαλος έχει τη μπάλα δική του, τότε εσύ ορίζεις τη μοίρα σου.

Και ανάλογα με τη δουλειά που έχεις κάνει και το πόσο γρήγορα έχεις αφομοιώσει αυτά που ζητάει ο προπονητής, έχεις τη δυνατότητα – ειδικά απέναντι σε ομάδες χαμηλότερης δυναμικότητας – να φτάσεις εκεί που θες.

Η 11άδα έχει ελάχιστα ερωτηματικά

Λίγο – πολύ τα «κουκιά» της 11άδας είναι μετρημένα: ο Πένια στο τέρμα, ο Τσάπρας με τον Κυριακόπουλο στα δυο άκρα, ο Ντε Φράι στο κέντρο της άμυνας, ο Καμαρά στο «6», ο Αντίνο με τον Ζαρουρί στα εξτρέμ, ο Γιάγκουσιτς στο «10»  και ο Τεττέη στην κορυφή, μοιάζουν «αδιαπραγμάτευτοι».

Αν ήταν διαθέσιμος ο Ίνγκασον, εικάζω ότι εκείνος θα ήταν ο παρτενέρ του Ντε Φράι στο κέντρο της άμυνας, αλλά Ίνγκασον δεν υπάρχει, οπότε είτε θα δούμε Τουμπά, είτε Φαν Ντρόγκελεν.

Τον μεν Τουμπά τον ξέρουμε, με τα καλά και τα στραβά του και η αλήθεια είναι ότι στο φιλικό με τη Ραπίντ δεν έβγαλε ασφάλεια, ούτε καλή «χημεία» με τον Ντε Φράι, από την άλλη τον Φαν Ντρόγκελεν δεν τον έχουμε δει, έχουμε διαβάσει γι’ αυτόν, έχουμε δει βίντεο, μοιάζει ένας αξιόπιστος κεντρικός αμυντικός, με τον αστερίσκο ότι είναι ελάχιστες μέρες στην ομάδα και είναι αμφίβολο αν έχει «γνωριστεί» επαρκώς με τους συμπαίκτες του.

Και οι δυο επιλογές μοιάζουν να έχουν ένα ποσοστό ρίσκου – ο Νίστρουπ θα αποφασίσει ποια από τις δυο λύσεις έχει το μικρότερο ποσοστό ρίσκου και το μεγαλύτερο ποσοστό ασφάλειας για την αμυντική του λειτουργία.

Το δεύτερο δίλημμα μοιάζει να είναι το «οκτάρι»: Τσέριν ή Τσιριβέγια; Με άλλα λόγια ο Σλοβένος, που είναι το μόνο καθαρόαιμο «οκτάρι» που υπάρχει στο ρόστερ, που έκανε καλή προετοιμασία και έδειξε ότι μπορεί και το παιχνίδι να «απλώσει» και κάθετες μπαλιές να περάσει και να σουτάρει έξω από την αντίπαλη περιοχή;

Ή ο Ισπανός, ένα «εξάρι» με στοιχεία «οκταριού», που μπορεί να «σφίξει» μαζί με τον Καμαρά τη μεσαία γραμμή και να βοηθήσει στο πρέσινγκ και τη γρήγορη ανάκτηση της μπάλας;

Εδώ το ρίσκο μοιάζει μικρότερο, σε σχέση με την επιλογή στόπερ, αλλά σε ένα παιχνίδι που είναι το πρώτο επίσημο, εκτός έδρας και με μια ομάδα μάλλον άγνωστη, ακόμα και οι πιο μικρές λεπτομέρειες μπορεί να κάνουν τη διαφορά.

Το «μετά» θα το δούμε… μετά

Ρίχνοντας μια ματιά στους αντιπάλους του 3ου προκριματικού, βλέπει κανείς ότι ο Παναθηναϊκός απέφυγε ομάδες όπως η Ντινάμο Μινσκ και η Αούστρια Βιέννης και θα παίξει με τον νικητή του Σπάρτακ Τρνάβα ή ΤΣΣΚΑ 1948.

Μια που το βλέπεις και μια που το ξεχνάς – θα ασχοληθούμε με τον επόμενο αντίπαλο το βράδυ της 30ης Ιουλίου, αν ο Παναθηναϊκός έχει αφήσει πίσω του την Πάκσι – μακάρι να έχει πάρει σκορ πρόκρισης από τον πρώτο αγώνα και να μην υπάρχει καμία σοβαρή αγωνία για τη ρεβάνς.

Αλλά όπως και να έχει, η ομάδα – πνευματικά και αγωνιστικά – πρέπει να πάει βήμα – βήμα, αντίπαλο τον αντίπαλο, σε μια διαδρομή τριών γύρων όπου πρέπει να είναι αλάνθαστη αν θέλει το μενού φέτος να έχει Ευρώπη.

Στη θεωρία και τα χαρτιά ο Παναθηναϊκός είναι το μεγάλο φαβορί και στο δεύτερο και στον τρίτο προκριματικό, αλλά μια «νέα» ομάδα, με καινούργιο προπονητή και διαφορετική φιλοσοφία, πρέπει να αποδεικνύει στο γήπεδο και όχι στις «προγραμματικές της δηλώσεις» ότι είναι έτοιμη για το πρώτο τσάλεντζ της νέας σεζόν.