Ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί νίκη για να προκριθεί, δηλαδή γκολ. Αλλά αν η αμυντική του εικόνα θυμίζει εκείνη του πρώτου αγώνα, τότε θα έχει μεγάλο πρόβλημα

Στο ερώτημα «τι κρατάς και τι πετάς από το πρώτο ματς κόντρα στην ΤΣΣΚΑ 1948», η απάντηση είναι απλή: κρατάς ελάχιστα πράγματα και πετάς σχεδόν τα πάντα. Για την ακρίβεια, πέρα από την ασίστ του Αντίνο και το γκολ του Γιάγκουσιτς, προϊόν μιας άμεσης επιθετικής σκέψης χωρίς χρονοτριβή, ένα καλό πρώτο διάστημα κυριαρχίας στο παιχνίδι και μερικές φάσεις που έφτιαξε αλλά δεν τελείωσε ο Παναθηναϊκός, όλα τα υπόλοιπα είναι για να φύγουν και να μην ξανάρθουν: η αδυναμία στις στατικές φάσεις των αντιπάλων, ο «πανικός» της πράσινης άμυνας που άφηνε «ζωντανές μπάλες» γύρω από την περιοχή του Πένια, η άμυνα που έμενε ψηλά με δυο παίκτες όλους κι όλους και έπρεπε να αντιμετωπίσει αντεπιθέσεις των αντιπάλων που έβγαζαν τρεις και τέσσερις παίκτες, η αδυναμία να διασπάσει ο Παναθηναϊκός την καλά κλεισμένη άμυνα της βουλγαρικής ομάδας, η μικρή παραγωγή τελικών, όλα αυτά τα πετάς με την ελπίδα να μην τα ξαναδείς – ειδικά στη ρεβάνς της Βουλγαρίας. Διότι αν ο Παναθηναϊκός επαναλάβει τα ίδια λάθη, δεν υπάρχει γυρισμός.

Προφανώς και υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δυο ομάδες – τα χρήματα όμως, ή οι καλύτεροι παίκτες, δεν εγγυώνται την επιτυχία. Επιπλέον, αυτός που έχει να χάσει πράγματα απ’ αυτή τη διπλή αναμέτρηση, είναι ο Παναθηναϊκός και όχι η ΤΣΣΚΑ: το φαβορί έχει το άγχος και το «πρέπει» της πρόκρισης, εκείνο έχει κάνει μια σοβαρή οικονομική επένδυση φέτος, έχει φέρει νέο προπονητή και παίκτες, φιλοδοξώντας σε ένα αγωνιστικό και ψυχολογικό restart. Αν ο Παναθηναϊκός μπει στη League Phase του Conference, κανείς δεν θα θυμάται πού ζορίστηκε και πόσο ζορίστηκε για να φτάσει ως εκεί. Αν όμως δεν τα καταφέρει, αυτή θα είναι η πρώτη ουλή, το πρώτο σημάδι της νέας αυτής προσπάθειας, που θα το κουβαλάει μέσα στη σεζόν, με ό,τι συνεπάγεται σε απογοήτευση, ξενέρωμα, οικονομική απώλεια και ένα ρόστερ μεγάλο σε αριθμό, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί σε δυο και όχι τρεις διοργανώσεις, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός.

Η πρόκριση θα είναι δική του, αν…

Δεν έχει καμία σχέση το πρώτο ματς με την ΤΣΣΚΑ με το δεύτερο – για καμία από τις δυο ομάδες. Είναι δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός «κλονίστηκε», διότι η αντίπαλός του φάνταζε ομάδα «του χεριού του», εμπόδιο χαμηλότερο κι απ’ αυτό της Πάκσι, αλλά αποδείχθηκε κακός μπελάς. Κι είναι επίσης δεδομένο ότι η ΤΣΣΚΑ αναθάρρησε, «μύρισε αίμα», εντόπισε αδυναμίες στους «πράσινους» που θα προσπαθήσει να χτυπήσει και να εκμεταλλευτεί στη ρεβάνς: θα «προσκαλέσει» τον Παναθηναϊκό να ανεβεί ψηλά, να κυκλοφορήσει τη μπάλα γύρω από την περιοχή της, να «ξεχαστεί», να φέρει τα ακραία του μπακ σε θέση εξτρέμ. Κι αν καταφέρει να κλέψει τη μπάλα, θα δοκιμάσει να βγάλει αντεπιθέσεις και να τρέξει στο «ξέφωτο» – αυτό είναι το παιχνίδι της, μαζί με τις στατικές φάσεις, όπου έδειξε ότι μπορεί να απειλήσει. Μόνο που το θέμα δεν είναι τι θα κάνει η ΤΣΣΚΑ αλλά τι θα κάνει ο Παναθηναϊκός – διότι τους κανόνες, οφείλει να τους θέτει ο ισχυρός.

Είμαι σίγουρος ότι ο Νίστρουπ, μελέτησε πολύ προσεκτικά το πρώτο ματς, εντόπισε τις αδυναμίες που «έβγαλαν μάτι» και δούλεψε όλες αυτές τις μέρες στο πώς θα τις διορθώσει. Δηλαδή στο πώς η ομάδα του θα εμφανιστεί πιο αποτελεσματική και «έξυπνη» στην επίθεση, πώς θα κυκλοφορεί τη μπάλα με μεγαλύτερη ταχύτητα και σιγουριά, ενώ ταυτόχρονα θα έχει αμυντική ισορροπία ώστε να μην κινδυνεύει σε κάθε αντεπίθεση. Εύκολο να το λες βέβαια, όχι και τόσο εύκολο να το κάνεις, σε μια «νέα ομάδα», με παίκτες που ακόμα μαθαίνουν το ρόλο τους, τους συμπαίκτες τους και ό,τι ζητάει απ’ αυτούς ο προπονητής τους, αλλά σε αυτή την περίοδο δεν υπάρχει ούτε η πολυτέλεια του χρόνου, ούτε αυτή του λάθους. Όλα πρέπει να γίνουν όσο καλύτερα γίνεται, όσο πιο σύντομα γίνεται, με όσους παίκτες είναι διαθέσιμοι. Με δεξί μπακ που δεν είναι «κανονικό» δεξί μπακ, με δίδυμο σέντερ μπακ που έχει παίξει ενάμιση παιχνίδι μαζί, με ένα αριστερό μπακ που παίζει συνέχεια, με Τσέριν ή Τσιριβέγια στο «οκτώ» μέχρι να έρθει ένα «οκτάρι» από το πάνω ράφι, με Ζαρουρί ή Πελίστρι δεξιά να μην δείχνουν – προς το παρόν τουλάχιστον – ότι μπορούν να γίνουν επιδραστικοί για το παιχνίδι της ομάδας, τουλάχιστον όχι τόσο επιδραστικοί, όσο δείχνει να είναι ο Αντίνο από αριστερά.

Ο παράγοντας Λιβάι

Υπάρχει ωστόσο κι ένα χαρτί, που μπορεί να αποδειχθεί «υπερατού» για τον Παναθηναϊκό: ο Λιβάι Γκαρσία. Παίκτης που δεν τον γνωρίζουν τόσο καλά οι Βούλγαροι, διότι δεν έπαιξε στο πρώτο ματς, σε αντίθεση με όλους εμάς που τον γνωρίζουμε πολύ καλά από την θητεία του στην ΑΕΚ. Με δεδομένη την απουσία του Τεττέη, ο Λιβάι μπορεί να δώσει πράγματα στην επίθεση του Παναθηναϊκού εντελώς διαφορετικά από τον Ραστόντερ, λόγω ταχύτητας και σωματοδομής, ειδικά αν ο Παναθηναϊκός είναι πιο πιεστικός στη μεσαία γραμμή, κλέψει μπάλες και βγει σε αντεπιθέσεις. Επιπλέον, σε αντίθεση πάντα με το πρώτο ματς, αυτή τη φορά ο Νίστροπυ, αν θελήσει, θα έχει τη δυνατότητα από την αρχή του αγώνα ή κατά τη διάρκειά του, να δοκιμάσει σχήμα με δυο επιθετικούς, όπως έκανε στη ρεβάνς με την Πάκσι – σχήμα που τότε, του έδωσε την πρόκριση.

Όλα αυτά, έχουν να κάνουν με το επιθετικό κομμάτι, με την ανάπτυξη, τη δημιουργία, την αποτελεσματικότητα. Αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν θα έχει σημασία, αν ο Παναθηναϊκός δεν έχει ισορροπία ανάμεσα σε άμυνα και επίθεση, στην ανασταλτική του δημιουργία και την ανάπτυξή του. Αν οι πράσινοι «πατήσουν» στο μηδέν πίσω, αν δεν αφήσουν την ΤΣΣΚΑ να βρει διαδρόμους προς την περιοχή του Πένια, αν οι στατικές φάσεις δεν είναι ξανά πληγή για την άμυνα του Παναθηναϊκού, τότε υπάρχει η ποιότητα και το πλάνο να γίνει ο Παναθηναϊκός αυτός που θα κάνει κουμάντο στο παιχνίδι, θα ξεδιπλώσει το επιθετικό του ταλέντο και θα πετύχει το γκολ ή τα γκολ που χρειάζεται, για να φύγει με την πρόκριση από τη Βουλγαρία.