Ο φόβος της ευθύνης είναι ο μεγαλύτερος που «τρώει» τον Παναθηναϊκό.

Από την κορυφή ως το ποδοσφαιρικό τμήμα. Εκεί που καθρεφτίζεται η όποια δυναμική δίνουν τα υψηλά… πατώματα. Τα 15 χρόνια χωρίς τίτλο έχουν γίνει «θηλιά» στο λαιμό. Ο οργανισμός πιέζεται αφάνταστα. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όμως;

Μόνο αν υπήρχε οριστική αλλοίωση του DNA του Παναθηναϊκού. Σμίκρυνση του μεγέθους του δηλαδή, για να αποδέχεται την αποτυχία. Όχι ως αποτέλεσμα, επειδή στην προσπάθεια δεν διασφαλίζεται η επιτυχία. Ως στόχο για τον οποίο «παλεύουν» οι πάντες, χωρίς να βάζουν τίποτα και κανέναν πάνω από αυτόν. Κι ας μην τον πετύχουν.

Στο «Telekom Center Athens» οι οργανωμένοι της «13» σήκωσαν ένα πανό. Το οποίο ανέφερε μια απορία που είναι εύλογη. Και την έχουν οι πάντες. «Ίδιο έμβλημα, ίδιο όνομα, ίδιος κόσμος, διαφορετικός Παναθηναϊκός». Η σύγκριση και η αναφορά, προφανώς πάει στο ποδόσφαιρο και μπάσκετ του «τριφυλλιού».

Μην εστιάσουμε στην ιστορία, στα όσα έγιναν προηγούμενα χρόνια. Το ζητούμενο είναι η εξήγηση και όχι ο διχασμός. Άλλωστε αυτό που θέλει και ο κόσμος, είναι να δει και την ΠΑΕ να κάνει βήματα προς τα εμπρός. Ακόμη κι αν δεν είναι τόσο μεγάλα όσο της ΚΑΕ. Γιατί πάντα υπάρχουν και οι διαφορές των αθλημάτων κλπ.

Μια πρόχειρη αναδρομή των τελευταίων μηνών, πάνω σε ζητήματα τα οποία μοιάζουν, μας λύνει πολλές απορίες. Για να συνειδητοποιήσουμε το γιατί η ΚΑΕ έχει δημιουργήσει αυτή τη συσπείρωση και ο κόσμος την έχει «αγκαλιάσει» με τόση θέρμη, ενώ από την άλλη η ΠΑΕ μοιάζει κάτι που αυτόματα «ξενερώνει» τους πάντες.

Η περασμένη σεζόν του μπάσκετ, δεν είχε κάποια επιτυχία. Μόνο το Κύπελλο, όμως η ίδια η ΚΑΕ έκρινε την προσπάθεια της αγωνιστικής περιόδου αποτυχημένη. Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός τα τελευταία αρκετά χρόνια, κρίνει ως πετυχημένες τις σεζόν που κατακτήθηκαν κύπελλα.

Το μπάσκετ μόλις ηττήθηκε ο Παναθηναϊκός στον ημιτελικό του Final Four από την Φενέρμπαχτσε, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος βγήκε και δήλωσε πως η προσπάθεια απέτυχε και θα γίνουν τα πάντα για να γίνει καλύτερη η ομάδα. Τονίζοντας μάλιστα πως φταίνε οι πάντες. Μετά την απώλεια του πρωταθλήματος, όπως χάθηκε αυτό, ο ίδιος άνθρωπος ανακοίνωνε πως εκείνο το βράδυ αρχίζει η δουλειά για το σχεδιασμό της επόμενης σεζόν.

Το ποδόσφαιρο τώρα, βγήκε δεύτερο με τεράστια διαφορά από την πρώτη θέση και τον Ολυμπιακό. Έχασε το Κύπελλο αφού αποκλείστηκε από τον «αιώνιο». Κανείς δεν βγήκε να μιλήσει στον κόσμο. Κανείς δεν μίλησε για αποτυχία και για προσπάθεια που αρχίζει για να βελτιωθούν τα πάντα. Κυρίως, δεν έγινε το παραμικρό σε επίπεδο ανακατατάξεων παρότι ήταν η 15η χρονιά χωρίς πρωτάθλημα. Υπήρξε η αίσθηση της ανακούφισης ή και της επιτυχίας, επειδή η ομάδα βγήκε στα προκριματικά του Champions League.

Στην πράξη τώρα, επειδή αυτή μετρά περισσότερο απ’ τα λόγια. Τα οποία βέβαια, δεσμεύουν πρόσωπα για να ακολουθήσουν πράξεις και κρίνονται αυτοί που υπόσχονται πράγματα. Η ιδιοκτησία/διοίκηση της ΚΑΕ, ανέβασε το ετήσιο μπάτζετ σε διψήφιο αριθμό εκατομμυρίων ευρώ (περίπου 11.000.000). Μέσω ανανεώσεων σπουδαίων παικτών και μεταγραφών αθλητών με μεγάλα κασέ. Τα συμβόλαια αυτά οδηγούν σε χρονιά που θα ισχύσει το salary cap και θα πρέπει να πληρωθεί και φόρος πολυτελείας. Οπότε το ποσό γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Αυτή ήταν η πράξη.

Στο ποδόσφαιρο τώρα, πέρασε ένα καλοκαίρι με… αγωνία για το cost control. Αναμονή τριών μηνών για το αν θα «πέσει» η Μαρσέιγ στις απαιτήσεις της για τον Αζεντίν Ουναΐ. Τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της περασμένης σεζόν. Δυσκολία στο να παρθεί μια απόφαση για τον προπονητή, ο οποίος έμεινε μέχρι να φύγει. Παράλληλα, πωλήθηκαν σημαντικοί παίκτες όπως ο Βαγιαννίδης, ο Μαξίμοβιτς και ο Ιωαννίδης. Μόνο απ’ αυτούς έσοδα σχεδόν 45.000.000. Οι προσθήκες θα κριθούν, όμως σε καμία περίπτωση δε «φώναζαν» τη δυναμική και τη «δίψα» για την επίτευξη στόχων.

Παράλληλα, επειδή υπάρχει πάντα και το παρασκήνιο -φτάσαμε στο σημείο στο ποδόσφαιρο να είναι καλύτερα τα πράγματα απ’ το μπάσκετ- γίνεται κι εκεί η σύγκριση της αντιμετώπισης. Από τη μία η πλευρά που δεν φοβάται να εκτεθεί και δημόσια. Να ρίξει «γροθιά στο μαχαίρι». Κάποιες φορές με λάθος τρόπο, όμως με γνώμονα το να έχει ο Παναθηναϊκός τις καλύτερες συνθήκες. Κάπως έτσι έφτασε να «κοπούν» όλοι οι διαιτητές που εξέφραζαν μια συγκεκριμένη κατάσταση, από το FinalFour. Εντός συνόρων οι διεθνείς παίκτες έστειλαν επιστολή στον πρωθυπουργό. Αντέδρασαν με τον τρόπο τους. Για τον κόπο τους και την ομάδα τους.

Από την άλλη παρατηρείται μια μαλθακή στάση. Μια ΠΑΕ που… στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Είτε εντός, είτε εκτός των συνόρων. Γιατί κι εκεί τράβηξε πολλά ειδικά στα προκριματικά. Με την ύπαρξη ενός Έλληνα (Θεοδωρίδη) σε υψηλόβαθμο πόστο της UEFA.

Δε χρειάζεται να πάμε πιο πίσω, είναι γνωστό και ανούσιο να συγκρίνονται καταστάσεις. Ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ, ήταν κι αυτός σε δύσκολες περιόδους. Με έσοδα-έξοδα, χωρίς γήπεδο, με ομάδα που δε θύμιζε σε τίποτα την κορυφαία ευρωπαϊκή δύναμη που είναι οι «πράσινοι». Με λεφτά, ικανά στελέχη, δυναμική, πυγμή,μεταγραφές, πρόσληψη του πιο επιτυχημένου προπονητή της εποχής, τα άλλαξε όλα. Σε μια τριετία. Χωρίς να βάζουμε στην εξίσωση τους τίτλους, η οργάνωση και ο τρόπος διοίκησης έχει σημασία. Μέσω αυτών θα έρθουν και οι τίτλοι.

Πάντα τηρουμένων των αναλογιών, καθώς προφανώς στο ποδόσφαιρο ζητούμενο δεν είναι η ευρωπαϊκή κορυφή αλλά η ελληνική και η επαναφορά εκτός συνόρων στα γνώριμα επίπεδα, το ποδόσφαιρο ανέβασε το μπάτζετ το ίδιο διάστημα. Μετά την απομάκρυνση του Γιοβάνοβιτς δηλαδή. Αλήθεια, τι ακριβώς πέτυχε; Οργανωτικά, διοικητικά, αγωνιστικά, στα πάντα. Απλά ξόδεψε λεφτά ο Αλαφούζος. Για να είναι στο ίδιο σημείο που ήταν πριν ξεκινήσει η προσπάθεια με τον Γιοβάνοβιτς.

Δεν υπάρχει πιο απλή ανάγνωση απ’ τα λίγα παραδείγματα που αναφέραμε. Γι’ αυτό η μία ομάδα είναι σε ένα γήπεδο… διαστημόπλοιο με συνεχόμενα sold out και η άλλη με γερανούς και κλειστή τη μία πλευρά γιατί το κράτος κάνει έργα.

Είναι οι ίδιοι Παναθηναϊκοί. Η ίδια λαχτάρα, Η ίδια αγάπη. Οι συγκρίσεις όμως, δεν μπορούν να μη γίνουν. Και η επιβράβευση των πράξεων του καθενός, θα είναι αυτή που αναλογεί.

Στο μπάσκετ λοιπόν, κυκλοφορούν διαρκείας πριν τελειώσει η μία σεζόν για την επόμενη και γίνεται soldout σε 15.000 μέσα σε 48 ώρες. Στο ποδόσφαιρο δίνει η ομάδα αγώνα σημαντικό για την Ευρώπη, υπάρχουν 30.000 εισιτήρια λόγω των έργων στο ΟΑΚΑ και με το ζόρι ξεπερνούν τις 18.000 στις εξέδρες.

Ο ένας εξαπλώνει την ιδέα μέχρι την Αυστραλία, ο άλλος τσακώνεται με την Κηφισιά για να μη γίνει το ματς πρωταθλήματος στο ΟΑΚΑ. Ενώ την ίδια ώρα παραχωρεί τη Λεωφόρο στον ΟΦΗ.

Η εξήγηση τελικά, είναι εύκολη και απλή. Ίσως αν το καταλάβαιναν και στην ΠΑΕ να άλλαζε κάπως η κατάσταση.