Share This Story, Choose Your Platform!
Τέλος οι δικαιολογίες – Είναι βαριά η φανέλα και δυστυχώς δεν μπορούν τα παλικάρια
Χωρίς άλλοθι το κάζο στο Βόλο, είναι από ένα σημείο και μετά ζήτημα ευσυνειδησίας, εγωισμού, προσωπικότητας και ικανότητας.
Ξέραμε πως ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να έχει μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Λόγω των αλλαγών προπονητών, της σοβαρότητας που λείπει εδώ και χρόνια, αλλά και του σχεδιασμού με βασικό υπεύθυνο τον προηγούμενο τεχνικό διευθυντή. Τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του συνόλου, είναι λογικά υπό αυτές τις συνθήκες. Κάπου εδώ όμως, μπαίνει ένα μεγάλο αλλά.
Ο Ράφα Μπενίτεθ προφανώς και δεν μπορεί να ευθύνεται καθώς είναι κάτι παραπάνω από μια βδομάδα στην ομάδα. Η προσέγγιση του ματς τακτικά, δεν ήταν… καταστροφική ή προβληματική έστω. Άρα το βάρος πέφτει σε αυτούς που ήταν στο χορτάρι. Καλό, κακό, βοσκοτόπι, αυτό ήταν, εκεί έπαιζαν και οι δύο ομάδες, φτάνουν οι δικαιολογίες.
Κάποια ματς τα παίρνει η ποιότητα, η θέληση, ο εγωισμός, η προσωπικότητα του καθενός που φορά αυτή τη βαριά φανέλα. Διαφορετικά απλά αποδεικνύουν πως δεν έχουν τις… πλάτες για να αντέξουν αυτό το βάρος.
Είναι δύσκολο να κατανοηθεί πώς διαρκώς ο Παναθηναϊκός χάνει τόσο εύκολα τόσο μεγάλες ευκαιρίες. Λες και φοβάται να σκοράρει. Ατομική ενέργεια είναι δύσκολο να βρεθεί, ευχέρεια στο σκοράρισμα μοιάζει με άγνωστη έννοια και τα πάντα καταλήγουν στην ικανότητα του κάθε ποδοσφαιριστή.
Δεν αποτελούν δικαιολογία οι απουσίες σημαντικών παικτών, ούτε τα λάθη στο σχεδιασμό. Αυτά είναι δεδομένα. Όμως μιλάμε για ματς με τον Βόλο. Ομάδα που δέχτηκε 8 γκολ στα δύο προηγούμενα παιχνίδια του με ομάδες που υποτίθεται έχει ίδιους στόχους ο Παναθηναϊκός.
Είναι αδιανόητο να εξαφανίζεται δημιουργικά το Τριφύλλι, να σπαταλά τις φάσεις που δημιουργεί με τέτοια άνεση. Ευκαιρίες είχε, αλλά είναι ιδιαίτερα εκνευριστική η ευκολία της αστοχίας.
Παράλληλα, μην ξεχνάμε πως μιλάμε για μια νέα κατάσταση στον Παναθηναϊκό με τον Μπενίτεθ. Οι πάντες γνωρίζουν πως τους κρίνει ένας προπονητής που θα μείνει και γι’ αυτό δεν τίθεται θέμα. Θεωρητικά έπρεπε να έχουν τεράστιο κίνητρο, νεύρο, ένταση για να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους.
Αν αυτός ήταν ο καλύτερος εαυτός, τότε καλύτερα να μην συζητάμε άλλο. Είναι ασέβεια προς τον προπονητή αυτό που συνέβη. Ασέβεια προς τον κόσμο που πήγε παρά τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί και φέτος. Και αντικρίζει τη νοοτροπία του δεν τρέχει και τίποτα όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.
Έστω να έβλεπαν μια κατάσταση ασφυκτικής πίεσης κι ας μην ερχόταν το αποτέλεσμα. Δεν έγινε ούτε αυτό. Αντί να πιέζει ο Παναθηναϊκός όσο περνούσαν τα λεπτά, παραδινόταν ο καθένας στη μοίρα του, χάνονταν εύκολα κοντρόλ, έκαναν σεντρούλες που δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα.
Ο Σιαμπάνης έμοιαζε Μπουφόν, ο Κάργας Καναβάρο, αλλά στην πράξη τους… προπονούσαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Θα ήταν λογικό να υπάρχει υπομονή αν μιλούσαμε για ματς με ισάξιο αντίπαλο. Εκεί χρειάζεται να «χτίσεις» μια ομάδα κι αυτό δε γίνεται απ’ τη μία μέρα στην άλλη. Όμως παιχνίδια όπως στο Βόλο, τα παίρνει ο εγωισμός, η προσωπικότητα και η ανωτερότητα των παικτών. Αυτή που δεν έχουμε δει δυστυχώς. Σε σημείο που κι αυτοί που όντως ξεχώριζαν, να έχουν γίνει χειρότεροι απ’ αυτό που έδειχναν.
Λογικό να χάνεις όμως, όταν οι καλύτεροι παίκτες του Παναθηναϊκού στο σκοράρισμα, οι πιο αποτελεσματικοί, παίζουν στην Κηφισιά και δεν έχουν φορέσει ακόμη τη φανέλα. Πάλι καλά που ήταν και ο Μπαλντίνι στο γήπεδο, για να δει από κοντά αυτή την αγανάκτηση. Των ανθρώπων και την ποδοσφαιρική.
