Με μισή ομάδα κόντρα στον ΠΑΟΚ, με ακόμη λιγότερους και δύο σημαντικά ζητήματα στη διάρκεια του ματς με τον Πανσερραϊκό, ο Παναθηναϊκός φανερώνει το γιατί σιγά-σιγά γίνεται ομάδα του προπονητή.

Η νίκη με τον ΠΑΟΚ, ο τρόπος που ήρθε, «κρύφτηκε» πίσω από τις διαμαρτυρίες των αντιπάλων. Δεν πιστώθηκαν τα εύσημα με τον τρόπο που έπρεπε, κυρίως επειδή αυτό που συνέβη έγινε από μια ομάδα που παρά την κόπωσή της τότε, είχε και τόσες σοβαρές απουσίες.

Στις Σέρρες το πράγμα έγινε ακόμη χειρότερο. Περίμενε ο Μπενίτεθ επιστροφή Πελίστρι, έμεινε στο περίμενε. Δεν γύρισε κανείς απ’ τους τραυματίες, δεν είχε ούτε τον Ντραγκόφσκι, ενώ από νωρίς του τραυματίστηκαν ο Τσιριβέγια και ο Λαφόν.

Η αρχή του αγώνα ήταν νωχελική, οι αντίπαλοι έπαιζαν για τη… ζωή τους. Όμως η ομάδα έβγαλε χαρακτήρα, οι παρεμβάσεις του προπονητή ακόμη και στον τομέα της ατομικής αυτοπεποίθησης – βλέπε Τετέ – έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Κι ενώ είχε αρχίσει να «στήνεται» ένα σκηνικό γκέλας με εμάς να λέμε για πεταμένα ημίχρονα, για τους αντιπάλους που «σκυλιάζουν», τον διαιτητή που ως συνήθως όπου βρίσκουν μπόσικο τον Παναθηναϊκό «βαράνε» στο ψαχνό, αυτή η θετική αύρα που υπάρχει πλέον έφερε το γκολ που τελείωσε το ματς ουσιαστικά.

Και ήταν γκολάρα, τόσο για το γύρισμα του Τετέ, όσο και το τελείωμα με τη μία του Ζαρουρί. Το δεύτερο μέρος ήταν για περισσότερα τέρματα, αλλά το 0-3 δεν είναι για παράπονα. Κυρίως γιατί διατηρεί τη… φλόγα, την «ταϊζει» και οι 3.000 που ήταν στο γήπεδο το χάρηκαν με την ψυχή τους. Σε μια Παναθηναϊκή εμφάνιση στην επαρχία, με καταπράσινο γήπεδο, άνετο «διπλό» της ομάδας και συνολικά πιστοποίηση της φανέλας που κουβαλά και τι πρεσβεύει το Τριφύλλι ως κοινωνικό φαινόμενο κι όχι απλά αθλητικός σύλλογος.

Τώρα μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Αν μας έλεγε κανείς πως αυτό θα συμβεί με τους Πράσινους να ολοκληρώνουν ματς με Γεντβάι δεξί μπακ, Κότσαρη τέρμα, Σιώπη-Τσέριν στον άξονα, Μαντσίνι και Μπόκο στην ενδεκάδα, πιθανότατα θα κρατούσαμε το κεφάλι μας από ανησυχία για το ποιο τελικά ήταν το αποτέλεσμα. Χωρίς δύο δεξιά μπακ, βασικό αριστερό μπακ, βασικό κεντρικό χαφ, βασικό εξτρέμ, βασικό σέντερ φορ (έπαιξε ο τρίτος), δε μιλάμε για μισή ομάδα αλλά σχεδόν για σύνθεση ανάγκης. Σε ματς πρωταθλήματος, όχι κάποιο φιλικό με την Κ19.

Εκεί ακριβώς είναι και το σημείο κλειδί. Ο Παναθηναϊκός με τα συγκεκριμένα δεδομένα, δύσκολα θα είχε τύχη πριν αλλάξει η κατάσταση στον πάγκο του. Διότι τότε, χωρίς να μειώνουμε τους προπονητές, δεν υπήρχε η προσωπικότητα ενός Ράφα Μπενίτεθ. Ανθρώπου που είναι ξεκάθαρα ο μεγάλος ηγέτης του Παναθηναϊκού πλέον.

Το Τριφύλλι έχει δρόμο μπροστά του, έχει κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Αλλά κάθε φορά που τον βλέπουμε στο γήπεδο, δείχνει ξεκάθαρα πως αποκτά μια προπονητική ταυτότητα. Στα πρώτα βήματα έστω. Γίνεται ομάδα του προπονητή. Κατά συνέπεια δεν υπάρχουν εύκολες δικαιολογίες, δεν υπάρχει ζήτημα με τις απουσίες καλά-καλά.

Οι δηλώσεις του Ισπανού μάλιστα, έκαναν ξεκάθαρη αυτή τη φιλοσοφία. Αν προσέξατε, δεν είπε ποτέ για απουσίες λόγω τραυματισμών, αλλά για παίκτες που δουλεύουν να επιστρέψουν από τραυματισμούς. Λεπτομέρεια μεν, τη χρησιμοποίησε με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια αρνητισμού όμως.

Ακόμη περισσότερο στο σημείο που δικαιολόγησε την ύπαρξη τραυματισμών μυϊκών, καθώς είπε πως αυτός και το τιμ του αύξησαν την ένταση τον τελευταίο καιρό.

Το κόντρα στη λογική του ποδοσφαίρου, είναι πως αυτά συμβαίνουν μέσα στη σεζόν. Κάτι που είναι λάθος του Τριφυλλιού φυσικά κι όχι του Μπενίτεθ. Ο Παναθηναϊκός προχωρά μια διαδικασία αλλαγής σε κάθε επίπεδο. Κι όσο προστίθενται αγώνες, διακρίνεται ολοένα και περισσότερο.

Μια ακόμη νίκη, με ωραίο τρόπο, με ωραία εξέδρα, μακριά απ’ την έδρα των Πράσινων. Η διαδικασία συνεχίζεται, διατηρώντας και αυξάνοντας την αισιοδοξία και την ελπίδα. Ακολουθούν δυσκολότερες υποχρεώσεις, με σπουδαίο διακύβευμα (Στουρμ, μετά ΑΕΚ). Μην κοιτάμε αντιπάλους όμως. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να κοιτά πρωτίστως τη δική του εικόνα και να γίνεται έστω κι ελάχιστα πιο… Μπενίτεθ από αγώνα σε αγώνα.