Ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος έφυγε σαν κρύο ρεύμα κάτω από την πόρτα. Κι άφησε πίσω του μια εικόνα που δεν χρειάζεται φως για να διαβαστεί: ο Παναθηναϊκός παίρνει βαθμολογικά αυτό που ποδοσφαιρικά του αξίζει.

Μια τραγική συγκομιδή από μια ομάδα προβληματική στη σύλληψη και την κατασκευή της, που δομήθηκε πάνω σε ανισορροπίες, παρερμηνείες και κατασκευαστικές αστοχίες. Γιατί εκεί, στο θεμέλιο, προέκυψε το μεγαλύτερο ρήγμα.

Όταν μια ομάδα αλλάζει τρεις προπονητές πριν καν βαδίσει το μισό της διαδρομής της, δεν μιλάμε για συγκυρία. Αλλά για δομική ασθένεια. Το ρόστερ παραμένει ένα δύσθυμο πορτρέτο. Τα θεμέλια εμπεριέχουν έλλειψη προσωπικοτήτων και κενά σε θέσεις-κλειδιά που ποτέ δεν καλύφθηκαν. Εκεί ξεκίνησε το δομικό πρόβλημα που σήμερα ξεβράζει ό,τι στραβό υπήρχε από κάτω.

Μια ομάδα που μέσα σε λίγους μήνες αλλάζει τρεις προπονητές, δεν το κάνει επειδή «της έτυχε». Το κάνει επειδή κάτι πολύ βαθύτερο δεν λειτουργεί. Και όταν το πρόβλημα είναι δομικό, δεν λύνεται ούτε σε έναν ούτε σε δύο μήνες.

Θέλει υπομονή, γερό στομάχι και κυρίως παραδοχή της πραγματικότητας. Τουλάχιστον, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, βλέπουμε ανθρώπους με τεχνογνωσία και βιογραφικό ανάλογο του μεγέθους του Παναθηναϊκού, να ηγούνται ενός πλάνου. Αλλά πλάνο που ξεκινάει Οκτώβρη, κι όχι Ιούνιο, είναι εξ ορισμού καταδικασμένο να πατήσει πάνω σε λάσπη μέχρι να στεγνώσει το έδαφος.

Το ρόστερ του Παναθηναϊκού χτίστηκε με τρόπο που δεν τιμά τις απαιτήσεις του συλλόγου. Παίκτες-κλειδιά της περσινής σεζόν αποχώρησαν και τα κενά τους έμειναν ολόκληρα.

Ο Ουνάι, ο κορυφαίος δημιουργός του πρωταθλήματος, αποχώρησε και δεν αντικαταστάθηκε. Ο Μαξίμοβιτς, ο μοναδικός πραγματικά aggressive χαφ του άξονα, επίσης.

Προσθέστε σε αυτά και την απώλεια δύο Ελλήνων παικτών-πυλώνων, του Ιωαννίδη και του Βαγιαννίδη, που ναι μεν απέφεραν ποσά-ρεκόρ, αλλά αφαίρεσαν από τον Παναθηναϊκό κομμάτι της ταυτότητάς του. Της επίγνωσης ποιας φανέλας φοράνε.
Καλώς ή κακώς όσα βιώσαμε στη Λάρισα δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά κανόνα. Χάνεις δύο βαθμούς στο 90+9’ από ένα αφελές, παιδικό πέναλτι. Λίγο πριν, ο Τετέ χάνει τετ α τετ που δύσκολα θα «μπλόκαρε» το μυαλό ακόμα και 15χρονου σε προπόνηση.

Αλλά το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν συνέβη πρώτη φορά. Το είδαμε με την Κηφισιά, επί Βιτόρια, όταν το ματς έγινε… ζωγραφιά ανατροπών στο φινάλε. Το είδαμε με τον Ολυμπιακό, επί Κόντη, με το γκολ στις καθυστερήσεις που θα μπορούσε να αποτραπεί με ένα απλό φάουλ, κι έσβησε μια μεγάλη νίκη. Το είδαμε πρόσφατα με την ΑΕΚ, στο 0-2 που έγινε 2-2 και αντί για επική ανατροπή ήρθε το ανέλπιστο 2-3 από ένα ακόμη παιδικό λάθος. Μία ακόμη κατάρρευση. Ψυχολογική και πνευματική. Τρία διαφορετικά προπονητικά επιτελεία, ένα μοτίβο. Ιδιο.

Σαν να μην έφταναν οι δικές σου παθογένειες, παίζεις και απέναντι στην κλασική ελληνική πραγματικότητα: σε βλαχομπαρόκ νοοτροπίες, σε έναν πάγκο που δίνει… παράσταση για κάρτες από το πρώτο λεπτό και βγάζει ανακοινώσεις στο ημίχρονο γιατί αποβλήθηκε ο γενικός αρχηγός της, στη διαιτησία που επιβραβεύει το «νταηλίκι» και κάνει αβαβά φάσεις σαν το πάτημα του Γκαράτε στον Τσέριν με τις τάπες ολόκληρου του παπουτσιού του. Δεν φταίει αυτό, ασφαλώς. Αλλά σε ένα ήδη εύθραυστο σύνολο, γίνονται σταθερά εκτός έδρας μπαμ που ρίχνουν τις κουρτίνες.

Το δάσος, όμως, δεν είναι η χαμένη νίκη στη Λάρισα. Το δάσος είναι ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τον καλύτερο τερματοφύλακα, τους καλύτερους χαφ και τον καλύτερο επιθετικό του πρωταθλήματος για να σταθεί στο επίπεδο που του αρμόζει. Όσο δεν πλησιάζει καν τους ανταγωνιστές του σ’ αυτές τις θέσεις, κανένας όσο ικανός κι αν είναι, δεν μπορεί να κάνει θαύματα.
Τώρα είναι η περίοδος της αξιολόγησης. Ο Μπενίτεθ βλέπει, μετρά, σημειώνει. Και όσοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν καταλάβει τι παίζεται, θα είναι αργά για δάκρυα.

Μέχρι τότε χρειάζεται γερό στομάχι, γιατί οι παθογένειες χρόνων δεν εξαφανίζονται με μια σφυριά.

Ο Μπενίτεθ αυτή τη στιγμή αξιολογεί. Καθημερινά. Ψυχρά. Και θα κόψει, εκεί που πρέπει να κόψει. Ο Γενάρης θα είναι το πρώτο κύμα ξεσκαρταρίσματος. Το καλοκαίρι, το μεγάλο χτίσιμο. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις σκιές του κάμπου και το φως της Ευρώπης, έρχεται στο ΟΑΚΑ η Βιτόρια Πλζεν.

Ένα παιχνίδι που αξίζει πολλά περισσότερα από ό,τι μπορεί κανείς να αντιληφθεί. Η τσέχικη ομάδα είναι αήττητη στην Ευρώπη. Οχι ανίκητη. Ούτε μεγαθήριο. Και η Ευρώπη, για όλους και ειδικά για τον Παναθηναϊκό, ήταν πάντα ο καθρέφτης που δείχνει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Αν ο Παναθηναϊκός νικήσει τους Τσέχους, όπως έκανε με τους Αυστριακούς, κάνει άλμα πρόκρισης.

Αλλά το κυρίαρχο ερώτημα δεν είναι αν μπορεί ο Παναθηναϊκός να προκριθεί στην πρώτη 8άδα του Γιουρόπα Λιγκ και να εξασφαλίσει προοπτικές διάκρισης.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να θυμηθεί.