Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός , όσο υπάρχουν αυτές οι συνθήκες, δεν μπορεί να «αναστηθεί». Ακόμα και σοβαροί προπονητές παθαίνουν «error» όταν κάθονται σε αυτόν τον πάγκο.
Δεν μπορείς να βρεις λογική εξήγηση βλέποντας τον Γέντβαϊ, που ήταν «τελειωμένος» μέχρι πριν ένα μήνα, να παίζει 75′ σε ένα παιχνίδι – ντέρμπι εκτός έδρας ως δεξί μπακ ενώ τον περνάνε σαν κώνο όλοι οι αντίπαλοι.
Χθες φάνηκε καθαρά αν δεν τα είχε ήδη αντιληφθεί α Ράφα Μπενίτεθ – πως με αυτό το ρόστερ, με αυτή την ομάδα, ο Παναθηναϊκός δεν πηγαίνει μακριά. Δεν είναι δίκαιο να φορτωθούν όλα τα δεινά στις πλάτες του Μπενίτεθ. Μα δεν γίνεται και να μένει στο απυρόβλητο. Όχι όταν μιλάμε για τον πλέον ακριβοπληρωμένο τεχνικό που πέρασε ποτέ από τα μέρη μας. Στην Τούμπα, άλλωστε, ηττήθηκε κατά κράτος από τον Ραζβάν Λουτσέσκου. Η ομάδα του παρουσιάστηκε ανέτοιμη για έναν αγώνα τόσο απαιτητικό ή ο Μπενίτεθ δεν κατάφερε να τη θωρακίσει πνευματικά και αγωνιστικά ή – και αυτό είναι το πιο σκληρό σενάριο – οι παίκτες απλώς δεν μπορούν. Όπως λέει και ο σοφός λαός «αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει».
Η εικόνα του Παναθηναϊκού απέναντι στον ΠΑΟΚ ήταν θλιβερή. Δύο τελικές προσπάθειες σε εβδομήντα λεπτά, παιχνίδι άνευρο, γεμάτα λάθη, με ρόλο κομπάρσου σε ντέρμπι. Ένας ρόλος που προκαλεί θλίψη στους φιλάθλους της ομάδας και δεν ταιριάζει ούτε στην ιστορία, ούτε στη φανέλα του συλλόγου.
Δεν μπορείς να βρεις λογική εξήγηση βλέποντας μονίμως να παίζουν Τσιριβέγια – Σιώπης μαζί στην ενδεκάδα χωρίς να προσφέρουν ΤΙΠΟΤΑ ως δίδυμο.
Δεν μπορείς να βρεις λογική εξήγηση να κατεβαίνει με 3 στόπερ με την Καβάλα (!) και στην Τούμπα να παίζει ένα τουρλουμπούκι αμυντικό σε κάθε φάση.
Δε μπορείς να βρεις ούτε μία ποδοσφαιρική ερμηνεία σε πολλά εδώ και καιρό. Να μιλήσουμε για τις 2 ευκαιρίες απέναντι στην Πλζεν των 10 παικτών για 60, χωρίς Ντέσερς; Την μηδενική αξιοποίηση της ευκαιρίας του Κυπέλλου που ήθελες απλά νίκη με δύο γκολ με την Καβάλα; Για το ότι στο πρωτάθλημα το «μάξιμουμ» είναι η 4η θέση αν το… επιτρέψει ο Λεβαδειακός;
Η φετινή χρονιά βάζει υποψηφιότητα για τη χειρότερη χρονιά (τηρουμένων των αναλογιών) επί διοίκησης Αλαφούζου. Οκ, σε 13 χρόνια έχει καταγράψει 10+ αποτυχημένες χρονιές, όμως αυτό είναι κατόρθωμα ακόμα και για αυτούς που φοράνε σήμερα τη φανέλα του Παναθηναϊκού.
Ναι, έχει άπειρες ευθύνες η διοίκηση, είναι όλο λάθος το στήσιμο το καλοκαιρινό με ευθύνη Παπαδημητρίου, έχουν γίνει τρομερά λάθη συνολικά αλλά το σημερινό ΧΑΛΙ δεν περιγράφεται με ποδοσφαιρικούς όρους.
Και όλα αυτά, ενώ η χρονιά ξεκίνησε με σοβαρό ποδόσφαιρο απέναντι σε καλούς αντιπάλους. Δεν πειράζει όμως, η ομάδα ταβάνιασε κάποτε και είναι και κρίμα να κάνουμε κριτική στον κ. Αλαφούζο, τον τελευταίο πιστό. Α ναι, και ήταν και σημαντική η προσφορά του κ. Παπαδημητρίου. Τι ζούμε Θεέ μου….
Το «Ράφα… ξήλωνε» ακούγεται πια ως λύση, ίσως αναγκαία, ίσως μάταιη. Γιατί μια κοσμογονική αγωνιστική αναδόμηση, ένα γκρέμισμα και χτίσιμο από τα θεμέλια, δεν εγγυάται τίποτα. Το μόνο βέβαιο είναι πως με εμφανίσεις σαν αυτή στην Τούμπα, ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του Μπενίτεθ. Αντίθετα, τον φέρνει όλο και πιο κοντά απέναντι από εκείνους που μέχρι χθες τον έβλεπαν σαν σωτήρα.
ΥΓ. Η ιστορία θα κρίνει. Και κάποιοι θα ντρέπεστε (λογικά) να κοιτάξετε και τον εαυτό σας στον καθρέφτη. Κρίμα που θα είναι αργά για τον νορμάλ κόσμο του Παναθηναϊκού.
ΥΓ1. Το πιο «τρομερό» απ’ όλα είναι ότι ο κόσμος δεν μπορεί καν να νευριάσει, να συζητήσει, να στενοχωρηθεί. Απλά παρατηρεί. Θλιβερό για μία τόσο μεγάλη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός να έχει πιάσει τόσο ΠΑΤΟ.
