Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να βάζει τα χέρια του και να βγάζει τα μάτια του, κάνοντας ολοένα τη ζωή του πιο δύσκολη και τώρα… τρέχει. Κυρίως για να βρει ο Αταμάν γιατί σκάει στο φινάλε κάθε ματς.

Η ήττα στο Μόναχο ήταν από αυτές που πόνεσαν περισσότερο. Το «τριφύλλι» ταξίδεψε στη Γερμανία για να σβήσει το άσχημο αποτέλεσμα με την Αρμάνι στο «T-Center», σε ένα ματς κυκλωμένο κι όχι μόνο δεν τα κατάφερε, αλλά βρέθηκε σε χειρότερη θέση, κυρίως βαθμολογικά.

Πριν από μία βδομάδα και μετά την ήττα από την Αρμάνι είχαμε πει πως ακόμα ο Παναθηναϊκός δεν είναι σε θέση που ανησυχεί. Το ακόμα όμως έχει ξεκινήσει να ξεθωριάζει και οι «πράσινοι» θέτουν σε κίνδυνο το πλασάρισμα στην 6άδα και παίζουν επικίνδυνα με τη φωτιά.

Και μιλάμε για 6άδα, γιατί για 4άδα και πλεονέκτημα έδρας ακόμα ούτε λόγος. Δεν μπορεί να μπει στη συζήτηση όση ποιότητα κι αν έχει το «τριφύλλι», από την στιγμή που δεν την βγάζει στο παρκέ.

Και μιας και είπαμε ποιότητα. Ο Παναθηναϊκός είχε να αντιμετωπίσει την απουσία του Κέντρικ Ναν στο Μόναχο. Τεράστια και επίσης και σε αυτό δεν χωρά συζήτηση. Ο Αμερικανός άσος είναι μακράν ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη και δεν αντικαθίσταται. Αλλά το ρόστερ των «πράσινων» έχει την ποιότητα να κερδίζει ομάδες τύπου Μπάγερν και δίχως τον Ναν. Ακόμα κι αν αυτές εμφανίζουν ξεκάθαρα σημάδια βελτίωσης, όπως οι Βαυαροί με τον Πέσιτς στον πάγκο τους.

Κι αυτό θα πρέπει να είναι ακόμα ένα κίνητρο για όλους στο στρατόπεδο του «τριφυλλιού». Θα πρέπει να γίνει η σπίθα που θα ανάψει τη φωτιά και φέρει σερί νικών και καλών εμφανίσεων, που θα ξεκολλήσουν τους «πράσινους» και βαθμολογικά, αλλά και ψυχολογικά.

Δεν είναι το θέμα αν θα έρθει ο Χέιζ ή ο κάθε Χέιζ στον Παναθηναϊκό. Και ο Αμερικανός να έρθει δεν μπορεί να κάνει δουλειά για 5 άτομα. Άντε να κάνει για 2. Ο καθένας θα πρέπει στον ρόλο του να εμφανίσει υπευθυνότητα και διάρκεια.

Δεν μπορεί οι «πράσινοι» για 3 δεκάλεπτα να έχουν στα χέρια τους το ματς, να το ελέγχουν, αλλά να μην μπορούν να το τελειώσουν και στο φινάλε να βλέπουν τα τρίποντα του Ομπστ και του Τζέσουπ να κρίνουν το αποτέλεσμα και οι ίδιοι να φαίνονται ανήμποροι να αντιδράσουν.

Αταμάν και παίκτες απολαμβάνουν την στήριξη της διοίκησης του Παναθηναϊκού. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μπαίνει ασπίδα για όλους κι εκτός από δεκάδες εκατομμύρια, βάζει και πλάτη στην ομάδα. Κι αυτό είναι σπάνιο. Τέτοιου είδους support δεν βρίσκεις εύκολα σε ένα κλαμπ με τόση μεγάλη πίεση όπως ο 7 φορές πρωταθλητής Ευρώπης.

Και προφανώς δεν χάθηκε κάτι. Είμαστε ακόμα στην 22η αγωνιστική κι έχουμε δρόμο μπροστά μας. Αλλά αν συνεχίσουμε να το λέμε και οι στροφές της Euroleague να περνούν, κάποια στιγμή αν δεν αλλάξει κάτι, θα χαθεί. Η φετινή διοργάνωση είναι η πιο απαιτητική. Κανείς δεν αφήνει κάτι να πέσει κάτω. Όλοι εκμεταλλεύονται ό,τι μπορούν. Απλώς ο Παναθηναϊκός δεν εκμεταλλεύεται την ποιότητά του.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν υπάρχει κανένα μαγικό ραβδάκι. Μονόδρομος είναι. Οι «πράσινοι» αλλάζουν, καταλαβαίνουν τι μπορούν και τι είναι ικανοί να κάνουν και χτίζουν ένα καλό σερί νικών για να ξεκολλήσουν. Κάτι σαν το «αυστηρά» τη σεζόν της κατάκτησης της Euroleague. Κάτι άλλο δεν…

Είναι δουλειά του Αταμάν να βρει γιατί ο Παναθηναϊκός σκάει στο τέλος κάθε ματς. Φταίει η διαχείριση; Το κλειστό ροτέισον; Οι απουσίες; Πρέπει να βρεθεί λύση.

Κι από την άλλη και οι παίκτες πρέπει να βρουν στο παρκέ τους ρόλους τους, τις ικανότητές τους και πάνω από όλα την φλόγα και την σπίθα. Γιατί κίνητρο υπάρχει και είναι το μεγαλύτερο. Το 8ο μέσα στο σπίτι τους. Καλές οι δηλώσεις, αλλά οι πράξεις κάνουν τη διαφορά.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός πριν τα ματς με Μπασκόνια και Μακάμπι έχει τον ΠΑΟΚ στην Πυλαία. Σε ένα παιχνίδι που είναι sold out και με τους Θεσσαλονικείς να διψάνε για μία νίκη κόντρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο στη νέα σελίδα της ιστορίας τους. Σοβαρό καμπανάκι…

Υ.Γ.2 Θα πρέπει ο Αταμάν με τον Σορτς να καθίσουν και να βρουν μία λύση. Τι θέλει ο ένας και τι μπορεί να δώσει ο άλλος. Ούτε ο Σορτς ξέχασε το μπάσκετ που ξέρει, ούτε ο Αταμάν τον λόγο που τον απέκτησε.

Υ.Γ.3 Είναι υπόθεση, αλλά αν ο Παναθηναϊκός είχε στο φινάλε του ματς τον Ναν, θα το έπαιρνε. Όχι γιατί ο Αμερικανός θα είχε τουλάχιστον 20 πόντους, αλλά επειδή και μόνο η παρουσία του κάνει καλύτερους και τους συμπαίκτες του που βρίσκουν χώρους. Ό,τι έγινε, έγινε όμως.