Αυτή τη φορά το “κρυφό χαρτί” για τον Μπενίτεθ ήταν ο Ρενάτο Σάντσες.

Μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο, προσπάθησε όσο γινόταν να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, αλλά και πάλι στάθηκε αδύνατο να βοηθήσει ουσιαστικά τον Παναθηναϊκό στο 0-0 με τον Ατρόμητο. Στο διάστημα που έπαιξε, ο Πορτογάλος έδωσε δείγματα από την τεράστια μπάλα που ξέρει, τα έβγαλε όσο μπορούσε στο χορτάρι, αλλά και πάλι δεν ήταν σε θέση να επιδράσει καθοριστικά στην εξέλιξη του παιχνιδιού.

Ήταν αυτό που λέμε, “το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής”. Και εδώ βγαίνει, για μία ακόμη φορά, στη βιτρίνα το μεγάλο πρόβλημα της ομάδας: αν αυτός ο “μισός” ποδοσφαιριστής, με τη συγκεκριμένη απόδοση, ξεχωρίζει “σαν τη μύγα μέσα στο γάλα” στις περιπτώσεις που είναι σε θέση να παίξει, τότε γίνεται για πολλοστή φορά φανερό το πρόβλημα ποιότητας που έχει το ρόστερ.

Ένα ακόμη ανησυχητικό σημάδι έχει να κάνει με τη νοοτροπία.

Οι παίκτες κατέβηκαν και σε αυτό το παιχνίδι πρωταθλήματος εμφανίζοντας ως επί το πλείστον εικόνα δημοσίου υπαλλήλου που πήγε με το ζόρι στη δουλειά του.

Ειδικότερα στο πρώτο ημίχρονο, μηδέν ενέργεια, μηδέν δράση, μηδέν τσαγανό, μηδέν συνεργασίες… Ο προπονητής απέφυγε, για μία ακόμη φορά, να δοκιμάσει κάτι πιο μόνιμο και σίγουρο που να ταιριάζει στην όποια φιλοσοφία θέλει να περάσει.

Αντίθετα, προτίμησε έναν ακόμη… “νέο τρόπο παιχνιδιού”, που δεν έβγαλε πουθενά. Εκτός και αν δεν υπάρχει φιλοσοφία (όπως πολλοί, πλέον, υποπτεύονται…) και όλα σχεδιάζονται στην τύχη.